Επίκληση

Για τις επόμενες μέρες και για όσες μέρες χρειαστεί, εμείς (η οικογένεια μου εννοώ) θα είμαστε στο πλευρό της Λυδίας, του Ναυτίλου, της Ζωής, του Γιωργή και της Λένιας, διεκδικώντας μαζί μ’ αυτούς το αναφαίρετο δικαίωμα τους να είναι και να παραμείνουν μαζί ….

Γιατί ζεί

λέγομεν οὖν, ἀρχὴν λαβόντες τῆς σκέψεως, διωρίσθαι τὸ ἔμψυχον τοῦ ἀψύχου τῷ ζῆν. πλεοναχῶς δὲ τοῦ ζῆν λεγομένου, κἂν ἕν τι τούτων ἐνυπάρχῃ μόνον, ζῆν αὐτό φαμεν, οἷον νοῦς, αἴσθησις, κίνησις καὶ στάσις ἡ κατὰ τόπον, ἔτι κίνησις ἡ κατὰ τροφὴν καὶ φθίσις τε καὶ αὔξησις…

Ἀριστοτέλους Περὶ Ψυχῆς

Προμετωπίδα σε μια αντιγραφή των “Ωδών”

“Θλίβει ο καπνός το διάστημα γαλάζιον των αέρων…”- διαβάζω
Kάλβο, που τύπωσε στα ‘26 και τον γνωρίσαμε στα ‘88·
και που έμεινε αξομολόγητος στα γεροντάματα, σαν ένα “ραγισμένο βάζο”,
στα χέρια μιας γριάς Eγγλέζας δασκάλας, σύμβολο ακατάλυτο και φριχτό

για όσους επιμένουν να γράφουν στίχους ή πρόζα που κανείς δεν καταλαβαίνει,
και γυρεύουν να δοξαστούν, οι τυχάρπαστοι, από τους λογάδες και τους σοφούς,
ενώ θα νά ‘ταν χίλιες φορές προτιμότερο, και η τέχνη πολύ πιο ευτυχισμένη,
αν πήγαιναν στην Eκάλη να μαζεύουν κούμαρα, ή στη Γλυφάδα να ψαρεύουν ροφούς.

(Γ. Σεφέρης, από το Tετράδιο Γυμνασμάτων, β΄, Ίκαρος 1976)

Το σχέδιο

Το μπλογκ αυτό δεν είναι παρά μια σειρά από λέξεις επιμελώς τοποθετημένες από άλλους, αρμόδιους για αυτό, που διεκδικεί το γράψιμο σα γράψιμο, την αφάνεια παρά την  εμφάνιση, ξεκινώντας πάντα από το τέλος προς την αρχή.

 Και τέλος ότι γράφτηκε και θα γραφτεί εδώ δεν διεκδικεί καμία άλλη πατρότητα πέρα από αυτήν που οι άλλοι έχουν ήδη αποφασίσει να του δώσουν.

Η αρχή

Και τώρα ήρθε η ώρα της επιστροφής στο μικρό σύμπαν,

ακριβώς εδώ δίπλα στη γωνία.

Φ. ΡΟΘ

Στο τέλος

Δεν είμαι υποχρεωμένη να δίνω αναφορά για τις πράξεις μου πια σε κανέναν,

ούτε στον εαυτό μου.